Vorige week kwamen mijn ouders met mijn oom en tante me vanuit Nederland bezoeken. Dit had van tevoren nogal wat voeten in de aarde. De dagen voor hun aankomst zou ik beschrijven met de drie s-en: stress, schelden en stalken. Gelukkig konden ze uiteindelijk toch komen en als verrassing hadden ze mijn oom en tante meegenomen.

Valletta

Stress door staking

Op woensdag zouden mijn ouders op Malta aankomen. Maar op de vrijdag voordat ze zouden komen, begon Lufthansa met staken. Ze zeiden toen dat de staking zeker nog wel een week ging duren. Ik dacht: Nou dat zal wel meevallen. Maar op zondag waren ze nog steeds aan het staken en er werden veel vluchten geschrapt. Dus ik begon het toch wel een beetje benauwd te krijgen. Ik had mijn ouders al bijna drie maanden niet gezien en was bang dat het misschien nog wel langer ging duren.

Op maandag werden alleen de lange vluchten van en naar Frankfurt geschrapt, dus ik had goede hoop. Op dinsdag waren er helemaal geen vluchten van Lufthansa van en naar Frankfurt en dat zou tot donderdag duren. Ik zat gelijk in de stress en begon Lufthansa te stalken met Facebookberichten: ‘Weten jullie al meer?’ ‘Helaas nog niet.’ ‘En nu dan?’ ‘Nee sorry we zijn alles nog aan het aanpassen.’ ‘En nu?’ ‘Nee.’ Dit ging net zolang door totdat ik op de site zag staan dat de vlucht geannuleerd was.

Gelukkig verstaan Maltezers geen Nederlandse scheldwoorden, want anders hadden ze me op stage even buiten gezet om af te koelen. Niet dat dat veel nut heeft, want buiten is het nog steeds warm. Om half 6 liep ik met een chagrijnig hoofd naar huis. Om 7 uur kreeg ik ineens een berichtje van mijn vader met dat hun vlucht was omgeboekt en ze toch konden komen. Ik was gelijk mijn chagrijnige bui kwijt.

Studentenkoffie

Op woensdag ben ik eerst gaan duiken en dat ging een stuk beter dan de vorige keer. Daarna ging ik mijn ouders opwachten bij het hotel. Toen mijn ouders aankwamen, was het al snel drama. Nadat iedereen weer een beetje rustig was, keek ik naar de taxi en zag ik ineens mijn oom en tante staan. Terwijl mijn tante die week daarvoor nog zei dat ze graag wilde komen, maar helaas niet kon! We zijn die avond eerst uit eten gegaan en hebben daarna (oplos)koffie bij mij thuis gedronken. Wel zonder koffiemelk en een koekje, want ja.. studentenleven hè. Ik had wel gratis suiker van de McDonald’s en plastic lepeltjes/stokjes (geen idee waar die gejat zijn).

bezoek vanuit nederland
Eerst tijd voor een cocktail!

Op de koffie bij Octo Tentakel

De volgende dag ging ik duiken met mijn vader en oom. Mijn ouders hadden me eerst wijsgemaakt dat mijn moeder mee zou gaan. Ik geloofde het eerst niet, omdat mijn moeder panisch wordt als ze de bodem van de zee niet voelt en ze rent gillend het water uit als ze een vis ziet. Maar mijn moeder zei dat ze over haar angst heen wilde komen, dus ik geloofde het. Natuurlijk was dat een leugen. Mijn moeder zou nooit van haar leven gaan duiken. We hadden erg geluk met het weer; het water was rustig en de zichtbaarheid was goed. We hebben zelfs een murene en een octopus gezien.

Daarna zijn we naar Valletta gegaan. Helaas was er een Europese bijeenkomst over de migranten, waardoor veel bezienswaardigheden gesloten waren. Gelukkig was de St. John’s Co-Cathedral wel open.

st johns co cathedral valletta
St. John’s Co-Cathedral

Lekker varen naar Blue Lagoon

Op vrijdag gingen we naar Blue Lagoon. Alleen was de kauwgomkauwende muts die de boot voor ons had geboekt meer bezig met haar telefoon dan met haar werk.

Dus daar stonden we ’s ochtends vroeg drie kwartier te wachten op een bus die niet kwam. Na twee keer teruggelopen te zijn om te vragen waar die gekke bus bleef, heeft ze een ander busje geregeld. Misschien hadden we haar moeten appen voor de boeking, dan hadden we beter contact. Maar uiteindelijk zaten we op de boot naar Blue Lagoon.

Het was mooi weer, dus we hadden geluk. Doordat het november is, was het ook niet zo druk meer. We konden zelfs nog zwemmen en snorkelen. Op de terugreis was de zee erg onrustig, waardoor er behoorlijk wat mensen zeeziek waren. Ik probeerde naar buiten te lopen, maar ik viel bijna overboord. Na nog drie keer bijna in de zee te hebben gelegen, bood iemand me een zitplaats aan. Ik ging zitten en keek naast me en daar zat de look-a-like van Bilbo Baggins! Hij was blijkbaar ook naar Blue Lagoon geweest. Nooit geweten dat hobbits ook van water houden. Na de boottrip van twee uur waren we blij dat we allemaal weer levend aan land stonden.

Malta’s nationale snack: pastizzi

Op zaterdag gingen we naar mijn favoriete Maltese stad: Mdina. We zijn eerst verdwaald geraakt in de catacomben van Rabat. Van die catacomben is echt niks te begrijpen en volgens mij hebben ze de kaart van de verkeerde catacomben opgehangen.

Toen we weer buiten stonden, hebben we een typische Maltese snack gegeten; een pastizz. Ik kan me daar echt mee volstoppen. Het enige nadeel is dat één pastizz net zo vet is als een halve pizza. Ze adviseren je dan ook om het niet te vaak te eten. Maar mijn neefje Luc eet ook vier pizza’s op een avond, dus dat betekent dat ik acht pastizzi mag eten (tot nu toe nog niet uitgeprobeerd).

Pstizzi
Een pastizz is een Maltees pasteitje/broodje gevuld met ricotta of geplette erwten. Je koopt een pastizz in een pastizzeria en je hoort het gelijk op te eten. Dat is bij mij nooit een probleem! Foto: anthonypastizzi.com

De beste chocoladetaart van Malta

Er gaan geruchten rond dat Fontanella in Mdina de beste chocoladetaart van heel Malta heeft. Wij wilden wel even kijken of dat wel waar was. Kwijlend was ik aan het wachten op mijn taartje en daar kwam de serveerster met mijn heerlijke chocoladetaart aan. Ik zat al klaar met mes en vork om aan te vallen. Het taartje riep me op hem op te eten, maar op dat moment gooit de serveerster de chocoladetaart zo op de tafel. Dit was een erg pijnlijk moment aangezien ik al van het taartje was gaan houden. Gelukkig kwam er al snel iemand mij een nieuw taartje brengen. De taart was inderdaad erg lekker.

Op zondag was het helaas weer tijd om afscheid te nemen. Gelukkig zie ik iedereen over anderhalve maand weer.